وبلاگ شخصی دکتر فرشته صباغی

یکی از دوستان عزیز که زحمت کشیده اند و برای پست قبل کامنت داده اند به واژه "کمال کرایی" انتقاد داشته و به جای آن "تمامت خواهی " را پیشنهاد کرده اند. ضمن عرض تشکر از دقت نظر ایشان، در جواب این دوست عزیز باید عرض کنم که به نظر این جانب واژه" تمامت خواهی" یک بار ارزشی و اخلاقی  دارد ، در حالیکه   بحث حاضر، ناظر به مسائل اخلاقی نمی باشد و هدف بنده پرداختن به یک مقوله روانشناختی صرف بوده است که با افراط و وسواس اجباری و درونی همراه است .                   

پست فعلی در  در ادامه مطلب " خطرات کمال کرایی " نوشته شده است .  

 انتظارات والدین : کمالگراها کراها معتقد ند که والدین شان اهداف والایی برای آنها وانهاده اند.                                                                   

 انتقادگرایی والدین: کمال گراها درک می کنند که والدینشان بیش از حد           انتقادگر بوده اند یا هستند.                                                            

 اعمال تردید آمیز: کمال گراها  به توانایی هایشان برای موفقیت در  کارها و وظایفشان و اتمام آن ها تردید دارند.                                                   

 سازمان: کمال گراها به تاکید بر نظم و ترتیب تمایل افراطی دارند.                           

البته داشتن استاندارد های بالا و یا نظم و ترتیب به خودی خود کافی نیست تا یک شخص را کمال گرا بنامیم ،( اکثر افرادی که موفق هستند استانداردهای بالایی برای خود در نظر میگیرند).آن چه که زندگی کمال کراها را به سمت فعالیت های کمر شکن کامل می برد وسعت نگرانی های ان ها ست برای        اشتباهاتشان.                                                                           

اهمیت افراطی قائل شدن برای اشتباهات و تردیدها برای رفتارها و اعمال  شرط لازم و پیش نیاز مطلق کمال گرایی است.  کمال کراها می ترسند  از اینکه ارتکاب  اشتباهی ازسوی  آنان، مردم را وادار به فکر های بد در مورد آنان بکند( ضرورتا مردم باور ندارند  آنها مرتکب اشتباه می شوند). این به خاطر آن نظری است که آنها درمورد خودشان دارند. انها زمانی که در حال انجام کاری  هستند با شک ها و ابهامات تسخیر شده اند و این امر آن هارا بی میل به توجه در باره اتمام چیزی می کند                                                                           

در واقع آن ها به چند و چون فعالیت ها و اعمال خود شک دارند.( این عدم تسامح در اعمال و رفتار در شخصیت های وسواسی و دارای اضطراب فراگیر هم دیده می شود). چنین  شک و ابهامات به منزله فلج شدن در حضور انتقادگرایی والدین و انتظارات کمال آنان است.انتقادات پی در پی والدین به همراه انتظارات و توقعات بیش از حد لزوم و  کاملی که از فرزندان دارند عامل مجاهدت های فرزندان برای اعمال کمال گرایانه می باشد. والدین متوقع و انتقادگر فشار زیادی بر شانه های بچه های خود برای پیشرفت می گذارند

تمرکز بر اشتباهات هسته مرکزی کمال گرایی است .که در واقع  یک باور نگفته یا تردیدی است که در ذهن کودک ایجاد شده است با این معنی  که" من نالایق و بی ارزش هستم".       این نحوه تمرکز بر اشتباهات  باعث            زیاد- انتقادگرایی وتبعیت خشک و دقیق از  استانداردهای  مشخص عملکرد در هر شرایطی  می شو دو رفتارهای فرد را تحت تاثیر قرار میدهد.تحلیل روانشناختی ان این است که   کودک درک کرده است که تایید مشروط به عملکرد است.  هنگامی که والدین فقط وقتی فرزندان موفق می شوند کاری انجام دهند یا وقت زیادی را برای یک کار صرف کنند به  ابراز احساسات می پردازند کمال گرایی بتدریج در کمال سکوت در فرزندان درونی می شود.امروز والدین خود بنده و برده موفقیت هستند و این حس را به عنوان یک       انتظار به فرزنئان منتقل می کنند.                                             

 شاید کمال کرایی را بتوان به عنوان " یک فشار مدرن " روی بچه ها نامید. بچه هایی که در یک سطح خوبی از رفاه بر خوردارند و والدینی با تحصیلات بالا دارند.والدینی که تاکید بسیار بر فضایل دارند و فرزندانشان  را بر            اساس     این فضائل ارزشیابی می کنند تا ویزگی های        شخصیشان.              

 به نظر می رسد هر چه ذهن  والدین ساده تر باشد فرزندان را بی قید و شرط تر دوست دارند ، آن ها را به خاطر وجود خودشان دوست دارند نه به خاطر موفقیت هایی که کسب کرده اند، و این برای شکل گیری یک شخصیت متعادل و پویا ایده آل است.                                              ادامه دارد  

 مشاوره با افراد مختلف از جمله فعالیت هایی است که مرا همیشه جذب کرده است و بنده از این ره به تجربیات گرانبهایی دست پیدا کرده ام.یکی از دست آوردهای مشاوره های متعدد با دانش آموزان و بزرگسالان یافتن آمارهایی عینی و مستقیم از مشکلات و رفتار مراجعان بوده است. مثلا بعضی از مشکلات و رفتارهای خاص در یک سری از مراجعان عمومیت دارند و یا بعضی از رفتارهای خاص در مراجعانی که از مشکلاتی واحد رنج می برند شایع است و.... . در واقع مشاوره به من این موهبت را ارزانی داشته است که تئوری ها را در واقعیت لمس کنم. به نظرم میرسد انتقال بعضی از این تجربیات به دوستان تا آنجایی که میتواند مربوط به عموم باشد خالی از فایده نباشد. یکی از رفتارهایی یا بهتر بگویم یکی از مشکلاتی که بنده در مراجعان متعددی مشاهده کرده ام کمال گرایی است.

 کمال گرایی گرایشی روانی و ذهنی است برای انجام دادن تمام کارها و امور به نحو احسن بدون توجه به امکانات و توانایی های موجود.این گرایش اگر چه جزء اختلالات روانی به شمار نمی آید ، اما زمینه ساز بسیاری از انان از جمله اضطراب و افسردگی می تواند باشد. براستی شاید همه ما کما بیش با کمال گرایی در وجود خودمان روبرو بوده ایم و از قبل آن رنج های بسیار کشیده ایم. بارها و بار ها خودمان را سرزنش کرده ایم به خاطر آن که از خود انتظار کامل بودن داشته ایم و طبیعتا نتوانسته ایم به انتظارات بالایمان پاسخ دهیم... خیلی از اوقات از شروع به کاری خود داری کرده ایم زیرا کابوس شکست هیچ گاه مارا رهانکرده است، و از همه بد تر آن که هیچگاه نتوا نسته ایم آن چه که هستیم را نمایان کنیم و غالبا عملکردمان پایین تر از توانایی هایمان بوده است. اینها به اضافه خیلی مثال های دیگر همیشه برای ما مولد رنج های بیشمار بوده است، رنج هایی که مثل خوره ما را از درون می خورند. در حالیکه کمال گرایی رفتار افراد بشر را در مقابل تغییرات سخت و غیر قابل نفوذ میکند ، سازگاری خصیصه ای است که گونه ها را برای بقا قادر می سازد.کمال گرایی درست هنگامی که تحولات سریع جهان انعطاف بیشتری برای رویا رویی با ابهامات را طلب می کند ، توانایی سازگاری افراد را محدود می کند. این خصیصه افراد را برده موفقیت می کند.

 کمال گرایی اکتسابی است نه ذاتی،و معمولا در ابتدای سالهای حیات به وجود می آید . این خصیصه در افراد رو به تزاید است ، زیرا امروزه در اکثر جوامع فشار بر کودکان جهت پیشرفت حکمفرماست. این برای آنست که والدین موقعیت اجتماعی خود را در عملکرد فرزندانشان جستجو می کنند. فشار والدین بر فرزندان برای رشد و پیشرفت بیشتر به صورت انتقاد از اشتباهات آنها جلوه گر می شود، در واقع انتقاد از فرزندان متضمن معنای " انتظار والدین برای کامل بودن فرزندان " است .

 والدین با کمال گرایی فرزندان خود را کنترل می کنند – ( کمال گرایی شکلی از کنترل والدین است) – جالب است که بدانید نتایج کنترل والدین بر فرزندان بسیار بزرگتر از نتایج کنترل اقتصاد نوین و رقابتهای جهانی خرید و فروش است و تاثیرات عمیق خود را بر زندگی فرزندان که بزرگسالان آینده اند می گذارد و واقعیتها یی می آفریند که عمیقا برای یک زندگی ناراحت کننده است. امروز والدین شکننده تر از قبل هستند و این والدین شکننده نه تنها خود را بسیار درگیر زندگی فرزندانشان می کنند بلکه از آنان تقاضای کامل بودن در مدرسه را دارند. اگر تنها یک برنامه کار برای تولید ناراحتی های روانشناختی وجود داشته باشد همان کمال گرایی است.کمال گرایی در روان رسوخ می کند و یک سبک شخصیتی غیر قابل نفوذ را خلق می کند. کمال گرایی افراد را از درگیر شدن با تجربیات و چالش با آنها دور می سازد زیرا آنها همواره درگیر ذهنیت منفی "احتمال شکست " هستند .

 کمال گرا ها نمی توانندکشف کنند چه چیزی را حقیقتا دوست می دارند یا چه چیزی را بر اساس هویت خود مایلند بیافرینند، به همین دلیل خلاقیت و ابداع در آنها کاهش می یابد.کمال گرایی سرزندگی و جذب معلومات را نیز کاهش می دهد زیرا فرد کمال گرا غالبا بر عملکرد خود تمرکز دارد و دائم در حال دفاع از خود است بنا بر این نمی تواند بر یادگیری کاری تمرکز کند. کمال گرایی یک منبع رو به رشد هیجانات منفی است و افراد را در موقعیتی قرار می دهد که فقط به علایق خود بیندیشند و مشغول باشند، سرسختانه به خود- ارزش یابی بپردازند ، به بیرحمی رنج دست پیدا کنند و مبتلا به افسردگی و اظطراب گردند. این کمال گرایی است که فریاد می زند :· اگر کسی تکالیفش را در مدرسه بهتر از من انجام بدهد ، احساس می کنم من در همه وظایفم شکست خورده ام. · دیگران نسبت به من استانداردهای پایین تری از خودشان را قبول دارند. · والدین من از من می خواهند در همه چیز بهترین باشم. · هنگامی که بچه بودم هر گاه کاری را کامل انجام نمی دادم تنبیه می شدم. · در من تمایل به شکست در کارهایم وجود دارد بخاطر آنکه من چیز هارا دائما تکرار می کنم.· پاکیزگی برای من خیلی مهم است. هر کدام از حالتهای زیر وجه هایی از کمال گرایی را نشان می دهد: · نگرانی از اشتباهات: کمال گراها تمایل دارند اشتباهات خود را به عنوان شکست ها تفسیر کنند و اعتقاد دارند با ادامه شکست هایشان احترامشان را نزد دیگران از دست می دهند. · استانداردهای شخصی بالا:اشخاص کمال گرا نه تنها استاندارد های بالا را برای خود نهادینه کرده اند بلکه آنها در زمینه خود_ ارزشیابی برای این استانداردها اهمیت مفرطی قائلند. ادامه دارد

آرام آرام خواهید مرد،
اگر سفر نکنید،
اگر کتاب نخوانید،
اگر به صداهای زندگی گوش ندهید،
اگر آنچه می کنید ارزیابی نکنید،
آرام آرام خواهید مرد
وقتی که "عزت نفس "خود را بکشید،
و وقتی که به دیگران امکان ندهید که به شما کمک کنند،
آرام آرام خواهید مرد
اگر بنده عادتهای خود شوید،
و هر روز بر همان مسیرهایی که پیوسته می روید، بروید...
اگر مسیر خود را عوض نکنید،
اگر لباسهایی به رنگهای مختلف نپوشید،
و با کسانی که نمی شناسید صحبت نکنید،
آرام آرام خواهید مرد
اگر از عشق ورزیدن پرهیز کنید،
و همه آن احساساتی که انسان را آشفته می سازد،
و کسانی که باعث می شوند تا چشمان شما برق زند،
و قلب شما از عشق به تپش در آید،
آرام آرام خواهید مرد
وقتی که از کارتان راضی نیستید یا از عشق خود گله دارید و قصد ندارید که زندگی تان را تغییر دهید،
اگر خطر نکنید و به دنبال آنچه که در مقابل نامطمئن ها - بی خطر است نروید،
اگر به دنبال رویای خود نروید،
اگر به خودتان اجازه ندهید که حداقل برای یک بار هم که شده از نصیحت های قابل درک فرار کنید.
امروز زندگی کردن را آغاز کنید
امروز دل را به دریا بزنید
کاری انجام دهید
به خودتان اجازه ندهید که آرام آرام بمیرید
و فراموش نکنید که همواره با نشاط باشید

پابلونرودا

وبلاگ پیش رو توسط دکتر فرشته صباغی راه اندازی شده است.این وبلاگ صبغه روانشناختی دارد وبه منظور ارائه خدمات مشاوره با مخاطبان ارتباط برقرار می نماید.بدیهی است تماس شما مخاطب عزیز با اینجانب امکان برخورداری شما از خدمات رایگان مشاور روانشناسی را در اختیار می گذارد.